Biblioteka Polskiego Krótkofalowca

System Packet-Radio jest oparty o protokół AX.25 będący przystosowaną do potrzeb krótkofalarskich wersją profesjonalnego protokółu X.25. System ten został opracowany na początku lat 1980-tych a od połowy dekady był już powszechnie stosowany w wielu krajach świata. Jest to więc jeden z najdłużej używanych w krótkofalarstwie systemów cyfrowej transmisji danych. Dłużej od niego w użyciu były jedynie amatorskie dalekopisy (RTTY) i Amtor. W odróżnieniu od RTTY, PSK31 i innych cyfrowych systemów łączności dane w systemie packet radio nie są przesyłane w sposób ciągły a dzielone na bloki danych o ściśle ustalonej strukturze – tzw. pakiety (podobnie jak w internecie gdzie pakiety takie noszą nazwę datagramów). Dla umożliwienia wykrycia i skorygowania przekłamań transmisji pakiety te zawiarają obliczaną w specjalny sposób sumę kontrolną. W jednym z dwu podstawowych sposobów łączności stacje korespondentów nawiazują ze sobą połączenie, w trakcie którego wymieniają między sobą pakiety numerowane i w zależności od tego czy zostały one prawidłowo odebrane czy też nie kwitują ich otrzymanie albo żądają powtórzenia pakietu. W drugim trybie pracy wymieniane są pakiety nienumerowane, które też nie są ani kwitowane ani powtarzane. Tryb ten może służyć do nadawania informacji przeznaczonej dla szerszego grona odbiorców (rozgłaszania) i w ten właśnie sposób jest wykorzystywany w systemie APRS. Pakiety niemumerowane mogą przenosić dowolne informacje m.in. pod nadzorem protokółów wyższego rzędu i są w ten sposób wykorzystywane w amatorskich transmisjach TCP/IP.